Όταν χορηγείτε αντιβιοτικά σε ένα ζώο, είναι σημαντικό να γνωρίζετε τις λεπτομέρειες κάθε αντιβιοτικού. Η χρήση όλων των αντιβιοτικών φαρμάκων εγκυμονεί διάφορους κινδύνους για τον ασθενή. Τα αντιβιοτικά πρέπει να χορηγούνται όπως συνταγογραφούνται και οι συγκεκριμένες οδηγίες πρέπει να τηρούνται αυστηρά.
Πενικιλλίνη (βενζυλοπενικιλλίνη και προκαΐνη πενικιλλίνη)
Αναφυλαξία/αναφυλακτικές αντιδράσεις εμφανίζονται μετά από προηγούμενη έκθεση/αλλεργία στην πενικιλίνη. Τα ήπια συμπτώματα περιλαμβάνουν δερματικές σφαίρες ή οίδημα και σε σοβαρές περιπτώσεις αυτό μπορεί να προκαλέσει το ζώο να καταρρεύσει ξαφνικά και να παρουσιάσει δυσκολία στην αναπνοή. Αυτό είναι συνήθως θανατηφόρο. Εάν το ζώο επιβιώσει από την αλλεργική αντίδραση, η πενικιλίνη δεν πρέπει να ενίεται ξανά καθώς η επόμενη ένεση μπορεί να είναι θανατηφόρα.
Η προκαΐνη είναι ο παράγοντας που χρησιμοποιείται για τη σταθεροποίηση της πενικιλίνης για ενδομυϊκή ένεση. Εάν η προκαΐνη εγχυθεί ακούσια σε μια φλέβα, μπορεί να προκαλέσει ακραία διέγερση του κεντρικού νευρικού συστήματος, συμπεριλαμβανομένης της ξέφρενης και ανεξέλεγκτης συμπεριφοράς. Δεν πρόκειται για αλλεργική αντίδραση. Τα περισσότερα άλογα επιβιώνουν από αυτή την αντίδραση, αλλά μπορεί να τραυματιστούν θανάσιμα και σοβαρά. Η διατήρηση της προκαΐνης πενικιλλίνης στο ψυγείο και η διασφάλιση προσεκτικών τεχνικών ένεσης μπορεί να μειώσει αυτόν τον κίνδυνο.
Η αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία εμφανίζεται περιστασιακά και το ζώο θα παρουσιάσει λήθαργο (ατονία), πυρετό, χλωμό βλεννογόνους, απώλεια βάρους και σπάνια αποχρωματισμένα ή σκουρόχρωμα ούρα. Τα συμπτώματα συνήθως υποχωρούν μόλις διακοπεί η θεραπεία με πενικιλίνη και τα σοβαρά συμπτώματα μπορεί να απαιτούν υποστηρικτική θεραπεία, συμπεριλαμβανομένης της νοσηλείας, υγρών ή μεταγγίσεων αίματος.
Τετρακυκλίνες (οξυτετρακυκλίνη, δοξυκυκλίνη)
Νεφροτοξικότητα/νεφρική βλάβη (βλ. αμινογλυκοσίδες). Ο κίνδυνος αυξάνεται με αφυδάτωση, χρήση άλλων νεφροτοξικών φαρμάκων και με νεφρική νόσο. Ο κίνδυνος μειώνεται εάν το ζώο είναι καλά ενυδατωμένο και διασφαλίζεται όσο το δυνατόν περισσότερο η φυσιολογική νεφρική λειτουργία.
Αυτά τα φάρμακα μπορεί να προκαλέσουν συγκοπή και θάνατο εάν χορηγηθούν γρήγορα ενδοφλέβια. Η αραίωση των φαρμάκων με στείρο φυσιολογικό ορό και η αργή χορήγηση τους ενδοφλεβίως μειώνει αυτόν τον κίνδυνο. Μπορεί να συμβεί χαλάρωση των τενόντων. Αυτό θα αντιστραφεί με την πάροδο του χρόνου μετά την ολοκλήρωση της αντιβιοτικής θεραπείας. Τα δόντια μπορεί να αποχρωματιστούν, ειδικά σε νεαρά ζώα, και αυτό μπορεί να είναι μόνιμο.
Αμινογλυκοσίδες (γενταμυκίνη και αμικασίνη)
Νεφροτοξικότητα/Νεφρική βλάβη. Ο αυξημένος κίνδυνος νεφροτοξικότητας σχετίζεται με τη διάρκεια της θεραπείας (πάνω από 7-10 ημέρες), την αφυδάτωση, τη θεραπεία με άλλα φάρμακα που επηρεάζουν τη νεφρική λειτουργία, την υπάρχουσα νεφρική νόσο και τις υψηλές δόσεις. Τα αρχικά συμπτώματα μπορεί να είναι ασαφή και περιλαμβάνουν αδυναμία ανάπτυξης, απώλεια βάρους ή μη φυσιολογικά αποτελέσματα αίματος. Οι ήπιες περιπτώσεις μπορεί να επανέλθουν στο φυσιολογικό μετά από ένα χρονικό διάστημα και μια μικρή ποσότητα θεραπείας. Σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να οδηγήσουν σε νεφρική ανεπάρκεια και πιθανώς ακόμη και θάνατο του ζώου. Για να μειωθούν αυτοί οι κίνδυνοι, είναι σημαντικό να διασφαλιστεί ότι η σωστή δόση χορηγείται στο ζώο μόνο μία φορά την ημέρα, ότι παρακολουθείται η ενυδάτωση και ότι γίνονται αιματολογικές εξετάσεις για την παρακολούθηση των επιπέδων του φαρμάκου και της νεφρικής λειτουργίας.
Κάντε κλικ εδώ για να μάθετε περισσότερα σχετικά με τους κινδύνους αντιβιοτικών.